Heksenjacht op holebi’s in Oeganda: ‘Homo’s zijn bliksemafleiders voor de echte problemen’

In Oeganda gaat de heksenjacht tegen holebi’s onverminderd voort. Maar voor de ngo’s die met Belgische financiële steun in het Afrikaanse land werken, zijn holebirechten geen thema. ‘We willen geen problemen krijgen met de overheid.’

IMG_5407

Deze reportage werd gepubliceerd in Knack op 30 augustus 2017. Tekst en foto’s © Jan de Deken en Arne Gillis. Met de steun van het Fonds Pascal Decroos voor Bijzondere Journalistiek.

Zoals elke eerste zondagavond van de maand blazen homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgenders verzamelen in Ram Bar, hartje Kampala. Netkousen, blote buiken, pluimen, flodderige repen leer: op het enige holebifeest in Oeganda laten de outfits weinig aan de verbeelding over. De sfeer is uitgesproken seksueel. Mannen met de handen op de grond en de kont in de lucht. Geile blikken. Feestgangers troepen samen rond een jonge vrouw met opgeschoren slapen en een microfoon in de hand. ‘Ik ben trots op wie ik ben!’ rapt ze luidkeels. Een oerkreet in de micro, een mic drop, haar publiek gaat door het dak.

‘Dit is meer dan een feest. Dit is de enige plek waar we onszelf kunnen zijn. Waar we mensen zoals wij ontmoeten’, zegt Bernard (niet zijn echte naam). Glitterschoenen matchen zijn strak, openhangend jasje. ‘Op straat loop ik niet zo gekleed. Als ik naar de markt ga, probeer ik me zo mannelijk mogelijk te gedragen. Maar dan nog word ik beledigd en gooien ze tomaten naar mijn hoofd.’ Zijn vriend Didier bevestigt. ‘Enkele maanden geleden werd ik in elkaar geslagen door een groep mannen, die ondertussen “gay gay gay” bleven roepen.’

In Ram Bar is dat soort verhalen niemand vreemd. Toch zijn velen het beu om zich te verstoppen. Iemand die zich voorstelt als Henri Love spijkert een vlag van zijn Children of the Sun Foundation aan de muur. ‘Straks haal ik ze weer weg, want morgen houdt een overheidsdepartement hier een feest.’ Hij moet lachen om zoveel durf. Binnen de veilige muren van Ram Bar is Henri Love een man met branie, een flirter die opschept met zijn vele veroveringen. Buiten, in de echte wereld, is hij een familieman met vrouw en kinderen. Zijn stichting vangt verstoten holebi’s op, maar zelf is hij nooit uit de kast durven te komen. ‘Ik zou alles en iedereen verliezen.’

(Lees verder in de Pluszone van Knack)

Advertenties

Sie schaffen das: Oeganda wijst de weg uit de vluchtelingencrisis

Terwijl Zuid-Soedan kreunt onder hongersnood en een uitdijende burgeroorlog, stromen in buurland Oeganda elke dag duizenden vluchtelingen toe. Knack bezocht het Oost-Afrikaanse land dat meer dan 1,1 miljoen asielzoekers opvangt, maar weigert om zijn vooruitstrevende vluchtelingenbeleid te herzien.

IMG_8037

Deze reportage werd gepubliceerd in Knack op 15 maart 2017 en in de Groene Amsterdammer op 9 augustus 2017. © Tekst: Jan de Deken en Arne Gillis, Foto’s: Arne Gillis.

Buurvrouwen troepen samen rond de lemen hut van Abugo Seme om de jongste, nog naamloze bewoonster van Bidi Bidi te verwelkomen. Eén voor één knielen ze naast het bed waarin de hele familie slaapt. Ze maken hun gelukwensen over aan de moeder, drinken het aangeboden glas water leeg en gaan over tot de orde van de dag. In een vluchtelingenkamp dat elke dag 2000 bewoners meer telt dan de vorige, is ook een boreling maar even nieuws. ‘Ik denk dat we haar Juliette zullen noemen’, zegt Seme. Van zijn vier dochters is ze de eerste die buiten de grenzen van Zuid-Soedan is geboren.

(Lees verder in de Pluszone van Knack)

Land van honger en bloed

De bouwstenen van ’s wereld jongste natie zijn honger en bloed. Sinds 2013 sloegen 1.2 miljoen Zuid-Soedanezen op de vlucht voor geweld. De helft daarvan zocht onderdak in buurland Oeganda. Een genocide, zoals de Verenigde Naties de internationale gemeenschap waarschuwt? ‘Iedereen moordt iedereen uit. Het is de totale wetteloosheid.’ Ondertussen is het voorstel om het land sancties en een wapenembargo op te leggen, verworpen door de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties.

img_4515

Tekst en foto’s © Arne Gillis. Deze reportage werd gepubliceerd in Het Parool en op Deredactie.be 

Hoe dichter iemand vanuit Oeganda de grens met Zuid-Soedan nadert, hoe vreemder de verhalen worden die de ronde doen. Ze gaan over de extreme staat van waanzin waarin het buurland verkeert. Een vrouw die vroeger in de hoofdstad Juba voor een ngo werkte, vertelt in een eettentje aan de ferry-oversteek over de Nijl over een Zuid-Soedanese politieagent die ze kende. ‘Hij regelde het verkeer en had tegelijk een graad in het leger. In zijn huis verborg hij een vijftigtal vuurwapens  en als bijverdienste verhuurde hij zijn politie-uniform aan freelance afpersers en moordenaars.’ Ook in buurland Oeganda doet Zuid-Soedan haar internationale reputatie als hellegat alle eer aan.

Lees verder

Geweld in West-Oeganda laait op

Interview NPO Radio 1, Nederland.

In Kasese, West-Oeganda hebben gevechten tussen regeringstroepen en paleisbewakers geleid tot meer dan 100 doden. Koning Mumbere van het Rwenzoruru koninkrijk is gearresteerd en een bekende rebellenleider is opgepakt. Op sociale media duiken inmiddels gruwelijke foto’s op waarop te zien is dat de mensenrechten op grote schaal worden geschonden. Een gesprek met correspondent Arne Gillis vanuit Kasese, Oeganda.

Goudkoorts in de Afrikaanse Far West

De illegale goudmijnen van Burkina Faso zijn big business. Goudzoekers dalen er af in zelfgemaakte schachten die tot honderd meter onder de grond gaan. ‘Het goud zorgt voor ontwikkeling,’ beweren de mijnwerkers. Heel anders klinkt het in de hoofdstad. ‘Het zijn dieven en junks die in de schachten werken,’ wordt verteld in Ouagadougou. Bericht uit de Afrikaanse Far West.

IMG_9617

Deze reportage verscheen in De Tijd, L’Echo en Het Parool op 20/09/2016. Tekst en foto’s © Arne Gillis

Vanuit het gehucht Bakou slingert een smal pad zich dwars door de kurkdroge rimboe. Het vee heeft het landschap kaalgevreten en de schroeiende zon smoort de overlevingskansen van de overgebleven begroeiing in de kiem. De confrontatie met het dagelijkse leven is beenhard, hier, aan de rand van de Saharawoestijn. ‘Niets minder dan dat,’ bevestigt Boukaré Zallé. ‘Maar gelukkig is er het goud, hier valt geld te verdienen.’

Van goudzoeker zonder diploma werkte Zallé zich op tot eigenaar van een schacht. Intussen is hij een grote meneer in het dorp. Hij heeft twee vrouwen met elk twee kinderen. Eén ervan is al groot genoeg om naar school te gaan. Als geen ander beseft Zallé dat onderwijs de echte sleutel is tot de ontwikkeling van zijn land. Maar de hefboom om aan die sleutel te geraken, dat is het goud.

Far West

Het pad leidt naar een gigantische put, midden in de dorre woestenij. Op het eerste zicht lijkt het op een verlaten steengroeve. Maar wie op de rand van de put gaat staan, ziet het. Ver in de diepte zijn houten kampementjes opgetrokken. Mensen zo groot als speldekoppen krioelen als mieren door elkaar.

Lees verder

Motards du Faso. Dwars door het land van de integere mensen

Burkina Faso betekent letterlijk ‘het land van de integere mensen’. Maar het door woestijn en jungle ingesloten West-Afrikaanse landje zou evengoed ‘het land van de tweewielers’ kunnen heten. Iedereen, van snotapen zonder schaamhaar tot het stokoude moesje met artritis in de benen, beweegt zich voort op twee wielen – gemotoriseerd voor wie het kan betalen. De meest extravagante exponent zijn de Motards du Faso. Een maand na hun officiële oprichting zijn ze the talk of the town.

Deze reportage werd gepubliceerd in ANWB Promotor (NL) en Motorrijder (BE), april 2016. Een Engelstalige versie verscheen in het maartnummer (2017) van Air Burkina Inflight Magazine.
© Tekst Arne Gillis, foto’s Wouter Elsen

In den beginne was er niets. Een handvol motards scheurde vertwijfeld door de straten van Ouagadougou, eenzaam volhardend in hun ingebakken voorliefde voor smeerolie en blinkend chroom. Het waren barre tijden. Na zeventwintig jaar dictatuur onder Blaise Compaoré was de veer van het land gebroken. Toen de tiran in 2014 als een straathond het land werd uitgejaagd en de Burkinezen hun nieuwe president democratisch en vredevol verkozen, werden ze uitgebreid geprezen door de internationale gemeenschap. Niet elke transitie moet gepaard gaan met een burgeroorlog; het is inderdaad een relatief nieuw idee in West-Afrika.

Met die mentale ruimte op overschot en een intussen tot legendarische proporties uitgegroeide afkeer van tirannen begonnen de integere mensen te timmeren aan de weg naar hun nieuwe maatschappij. Wat de oogst precies zal opleveren is nog niet duidelijk, maar de ideeën hangen sindsdien als rijpe vruchten aan de bomen. Een onverwachte uitwas van deze vrijheidsdrang vond plaats toen het handvol motards zich verenigde onder de vlag van de ‘Motards du Faso’, de eerste motorbende van het land. Met benzine in de aderen en een hart van goud surfen ze sindsdien mee op de golf van de herwonnen vrijheid. ‘Binnen een paar jaar zijn we met duizend leden,’ klinkt het intussen vanonder meer dan één ruige snor.

Lees verder

Wie grijpt de macht in het afvoerputje van de wereld?

Een dubieuze staatsgreep, een presidentskandidaat die campagne voert vanuit de gevangenis en een kwart van de kiezers die al bij voorbaat uitgesloten zijn van de stemgang. Welkom in Niger.

Deze reportage werd gepubliceerd in MO*Magazine op 18 februari 2016.
© Tekst en foto’s Arne Gillis

In het West-Afrikaanse land Niger zijn de verwachtingen voor de stembusgang van 21 februari hooggespannen. Huidig president Issoufou Mahamadou is koortsachtig op jacht naar een tweede ambtsperiode. De oppositie beschuldigt hem van een autoritaire reflex en machtsmisbruik. Ondertussen blijft België een belangrijke donor in de ontwikkeling van het totaal afhankelijke land.

De politieke spanningen komen bovenop het standaardtarief waar het land al mee af te rekenen heeft. Niger staat 188e – allerlaatste – op de Human Development Index van de Verenigde Naties. Tachtig procent van de oppervlakte wordt ingenomen door de Saharawoestijn en de droogte houdt de economie die voornamelijk gericht is op landbouw in de tang. Het ingesloten land mag dan ’s wereld vierde grootste uraniumproducent zijn, in tijden van dalende grondstoffenprijzen zit de regering ook op dat vlak met de handen in het haar.

Vanop de grens met Mali loert Al-Qaida en vanuit Nigeria voert terreurbeweging Boko Haram met de regelmaat van de klok dodelijke raids uit op Nigerese grensdorpen en –steden.

Door de totale isolatie is het straatarme Sahelland ook nog eens een geliefd bruggenhoofd voor smokkelaars van divers pluimage. Latijns-Amerikaanse cocaïne sijpelt via West-Afrikaanse havens over de oude karavaanroutes richting Europa, en mensensmokkelaars verzamelen migranten uit heel West-Afrika in de centraal gelegen woestijnstad Agadez. De route richting Libië wordt lokaal de ‘skelettenroute’ genoemd – naar de verpletterende barbarij van de criminelen die in die streek de trom roeren. Maar macht blijkt de universele drijfveer, zelfs in een land dat kennelijk geen al te slechte beurt zou maken in de strijd voor de titel van afvoerputje van de wereld.

Lees verder

Boeren moeten wijken voor goud in Burkina Faso


Deze reportage werd gepubliceerd in MO* Magazine op 9 december 2015

Burkina Faso heeft met relatief succes een democratische omwenteling doorgemaakt, maar levert dat ook toekomstperspectief op? Arne Gillis bezocht een tijd geleden een dorp dat plaats moet maken voor goudproductie. En wat blijkt? België speelt een sleutelrol in de boomende goudindustrie van Burkina Faso.

Lees verder